Vanmorgen zijn mama en ik voor de derde keer naar het consultatiebureau geweest. We moesten er om 11.10 uur zijn en dat was precies de tijd dat ik honger had. Gelukkig had mama dat al verwacht en ze had alvast thuis een flesje melk opgewarmd en meegenomen. Ik moest eerst op de tafel komen liggen, zodat de assistente mij kon opmeten en ik moest gewogen worden. Ik moest heel erg huilen, want ik wilde drinken in plaats van al dat gedoe. Na het meten en wegen mocht ik gelukkig drinken. Het liep een beetje uit, daardoor kon ik mooi even lekker het hele flesje leeg drinken.

 Toen ik aan de beurt was ging de arts mij nakijken en kijken wat ik allemaal al kan. Ik moest zelf mijn hoofd omhoog doen als ze me aan mijn armen optrok en ik moest ook mijn hoofd omhoog houden als ik op mijn buik lag. Makkie, want dat doe ik thuis ook altijd. De arts ging ook met haar hoofd van links naar rechts en dan moest ik haar volgen met mijn ogen. Ik vond het wel grappig dat ze dat deed met haar hoofd, dus dat deed ik ook goed. Ik kan ook al naar mijn handjes kijken en zelf mijn fles vasthouden, dus de arts was heel tevreden over mij. Ze vond ook dat ik heel sterk ben!

Maar wat ik niet leuk vond dat waren de prikjes! Mama probeerde me nog af te leiden, maar het deed best wel zeer, zo'n naald in mijn been. En ook nog een in mijn andere been. De vorige keer had ik de rest van de middag veel pijn aan mijn benen. Deze keer had mama eerst mijn benen gemasseerd en na afloop deed ze dat weer. Dat hielp wel, nu deed het niet zo heel erg zeer.

Alles was verder goed met mij en toen mochten we weer naar huis. Ik heb nog best wel goed geslapen, ondanks de prikjes. Ik had 's avonds wel wat verhoging: 38.3 graden. Maar ik voelde me niet erg beroerd. Ik ben gewoon net als anders om acht uur gaan slapen. De volgende dag had ik ook nog een beetje verhoging. Ik ben nog wel een paar dagen af en toe misselijk geweest, dan moest ik erg spugen. Ik huilde ook wat vaker dan anders en dan wilde ik het liefst dicht tegen papa of mama aan liggen.