Ik heb vijf hele moeilijke dagen gehad. Ik wist niet wat er met me gebeurde en voelde me helemaal niet lekker. Ik moest de hele tijd huilen, behalve als mama of papa met mij ging lopen. Mama en papa hebben alles geprobeerd, maar zodra ze me in mijn wiegje legden, moest ik weer heel erg huilen, zo rot voelde ik me. Ik wilde heel graag bij mijn mama en papa zijn. Mama vond mij heel zielig. Dus liep ze de hele dag met mij op haar arm of in de draagdoek, want dan ging het wel goed.

Papa heeft op een gegeven moment een half uur aan mijn wiegje gezeten met zijn pink in mijn mond in de hoop dat ik zo wel in slaap zou vallen. Ik werd wel rustiger met die pink, maar tien minuten later werd ik toch weer wakker en moest ik weer heel erg huilen. Gelukkig kon ik 's nachts steeds wel redelijk goed slapen.

Dinsdag dacht mama na de voeding: 'laat ik haar eens in badje doen'. Mama deed dat altijd voor een voeding vanwege de kans op spugen, maar maandag was er een vriendin bij mama die het badje steeds na een voeding doet en haar kindje slaapt dan altijd super goed daarna en hij spuugt nooit. Aangezien ik nog nooit gespuugd heb, dacht mama: 'dat ga ik ook proberen'. Na de voeding moest ik dinsdag meteen alweer huilen, dus een uitgelezen moment voor mama om te kijken of het zou werken. Dus legde mama mij even in mijn bedje en ging ze de boel klaar maken; water in het badje, luier en handdoeken klaarleggen enz. Intussen ontdenkte ik tijdens het zwaaien met mijn armen ineens dat ik een duim heb. Dat had mama niet door, want ze was druk bezig. Ik ging er lekker op sabbelen en toen viel ik in slaap. Toen mama er helemaal klaar voor was en mij uit mijn bedje wilde halen, lag ik prinsheerlijk te slapen met mijn duimpje in mijn mond. Mama heeft mij lekker laten liggen, nu had mama ook even rust. Kon ze eindelijk de was doen, stofzuigen, enz...

Intussen voel ik me weer prima en sinds een paar dagen moet ik soms ineen lachen als ik mama of papa zie. Ze zijn ook zo grappig! Papa en mama vinden mij extra leuk als ik naar ze lach.