Vanavond hadden wij voor het eerst een tienminutengesprekje op het kinderdagverblijf van Josalien. Ze zit op de groep 'kikkers'. Ze heeft daar een eigen mentor (een van de vaste leidsters) en met haar hadden we het gesprekje. De afgelopen tijd heeft zij Josalien geobserveerd en aan de hand van een observatieschema dingen opgeschreven. Wij vonden het best spannend; hoe doet ze het nou echt daar?

Bij het brengen en halen van Josalien spreken we natuurlijk al regelmatig even met de leidsters, dus we weten wel een beetje hoe het gaat. Maar toch is het gek om ineens zo over je kind te praten. Ze blijkt het prima te doen. Ze ontwikkelt zich goed op allerlei gebieden. Ze doet netjes wat ze 'hoort' te doen op haar leeftijd. Wat opvalt is dat ze erg licht slaapt en daardoor vaak snel weer wakker wordt. Daar is weinig aan te doen, want er zijn nu eenmaal veel geluiden op zo'n groep met kinderen. Verder gaat ze lekker haar gang op de groep, ze voelt zich er thuis. De mentor zei dat ze wel meteen anders is als er wisselingen zijn bij de leidsters. Ze gaat dan wat meer 'hangen' aan de leidsters die ze wel kent. Ze zoekt heel duidelijk naar het vertrouwde. Soms kan ze wel een beetje jaloers zijn als andere kindjes op schoot zitten en ze laat duidelijk weten wat ze ergens van vindt. Ze kan heel boos kijken. Wat herkenbaar allemaal! En.... ze is zo nu en dan (vooral met het eten) erg ongeduldig. Hierin valt ze wel een beetje op tussen de andere kinderen, Josalien is ongeduldiger dan de rest. Dat herkkennen we wel, want thuis kan ze ook niet wachten. Zodra duidelijk is dat er eten in aantocht is, is het jammeren geblazen tot ze haar bordje voor zich heeft. Ook het in de magnetron zetten van haar bordje pap is reden voor boosheid. Tja, we kunnen er weinig aan doen. Thuis leggen we haar altijd rustig uit dat ze haar eten wel krijgt, maar dat ze even moet wachten tot we het klaargemaakt hebben. Het stomme is, dat als ze dan eindelijk haar eten krijgt, ze vaak na twee happen alweer genoeg heeft gehad... Het ongeduld zit er echt in. Als ze naar buiten wil, moet dat NU! en als ze een boekje wil lezen, moet dat NU meteen! Wat verder typisch Josalien is, is dat ze altijd eerst het beleg opeet en dan pas het brood. Tja, een beetje vreemd, maar ze eet wel alles op. Oh ja, ik zou het bijna vergeten, ook typisch gedrag van Josalien: een doos leeg gooien, omdraaien en er bovenop gaan zitten :-)

Wat ons zelf is opgevallen is dat de leidster zei dat ze ongeveer 4 woordjes zegt die voor een bekende verstaandbaar zijn. Dan praat ze daar toch duidelijk minder dan thuis, want hier kunnen we al heel wat woordjes noteren die ook voor een ander verstaanbaar zijn (als ze ze in het bijzijn van anderen zou zeggen...) We denken dat ze het heel goed doet, maar toch net niet zo vrij is als thuis.