Ja... we zijn toch gezwicht... Ruim een jaar hebben we Josalien overal naartoe gedragen en hebben we een kinderwagen niet gemist. We hadden er wel een, maar dat was een oud geval dat zo oncomfortabel was dat we steeds bevestigd werden dat dragen echt veel fijner is. Maar Josalien wordt zwaarder... Gerrit Jan had er niet zo'n moeite mee, hij zou Josalien dragen tot ze 20 kilo is, maar ik begon er toch wel een beetje moeite mee te krijgen.

Ik kwam minder vaak buiten met haar, omdat ik er tegenop ging zien om te dragen. En dan vooral dat je het er zo warm van krijgt nu in de zomer. Dat is typisch een kwaal van mij, Gerrit Jan heeft hier geen last van. Maar vlak na Josaliens verjaardag zei ik eens voorzichtig dat ik wel een kinderwagen zou willen. Het antwoord was wat gebrom. Een paar dagen later waren we bij Harma en Mark, die net een kinderwagen gekocht hadden voor hun kleine op komst. Dat was precies de wagen die ik vorige jaar gekocht zou hebben, als ik er een gewild had. Oei, toch wel een mooi en handig ding... Gerrit Jan vond hem ook wel mooi en Josalien zat er comfortabel in.

De dagen daarna hebben we al surfend op het internet doorgebracht om de goedkoopste aanbieding te vinden en uiteindelijk hebben we er 1 gekcoht; een Quinny Buzz 4.

En toen kwam het moment dat Josalien er in mocht. Best spannend, want zou ze dit wel leuk vinden? Ze was het totaal niet gewend, misschien zou ze wel heel hard gaan huilen of zo. De buggyzit hebben we naar ons toe gezet, zodat ze ons zou zien. Hup op stap en... ze vond het prachtig!!! Ze zat de hele tijd te kletsen en om zich heen te kijken. Maar ook achterom te kijken. Mmmm, misschien toch even de veiligheid van papa en mama verlaten en de byggyzit van ons af zetten. Ja hoor, dat vond ze nog veel leuker! Kleine kindjes worden groot geloof ik.

Nu hebben we voor de grotere wandelingen de wagen en voor de kleine stukjes, boodschappen doen, winkelen, enz, de draagdoeken. Kunnen we dragen en rijden en Josalien mag van beide genieten.