Vandaag kan ik officieel weer iets nieuws. Ik kan staan! De afgelopen week begon ik me al zelf op te trekken aan de handen van papa en mama. En toen probeerde ik het ook in de box, maar dat lukte nog niet zo goed en toen moest mama mij komen redden uit een benarde positie. Maar nu kan ik helemaal zelf gaan staan. Alleen na twee seconden vind ik het genoeg en wil ik weer gaan zitten, maar dat kan ik nog niet, dus dan ga ik eerst huilen, dan met mijn benen trillen en dan scheef hangen en dan val ik. Tenminste, dan vangt papa of mama mij op.

Ik kon al een hele tijd goed zitten, dat vond ik wel best. Maar toen kreeg ik last van een 'sprongetje' zoals papa en mama dat noemen. Ik kon niet slapen en ik wilde niet eten en ik wilde niet alleen zijn, maar ik wilde ook niet dat iemand aan me kwam. Ik was helemaal niet happy. Maar het leuke van zo'n sprong is dat het weer over gaat en als het dan over is, dan kan ik steeds iets nieuws wat ik daarvoor niet kon. Deze keer is dat dus het staan.  

Behalve staan kan ik nu ook:

• mezelf met de kinderstoel wegduwen bij de tafel,
• als ik op mijn buik lig, kan ik mijn billen omhoog doen en mijn knieen er onder (maar kruipen lukt nog niet, want ik val steeds op mijn gezicht),
• mijn muts af trekken (vinden papa en mama niet zo leuk),
• blaadjes van de bomen trekken als papa of mama er te dicht langs loopt met mij,
• veel speelgoed op de grond gooien (dat kon ik al, ik doe het nu alleen vaker)
• op de knopjes drukken van de 'activity'

Vanavond heeft papa mijn bedje maar snel naar beneden gezet, want ze zijn bang dat ik in bed ook ga staan en er dan uit kukel. Maar in bed slaap ik natuurlijk, haba. Ze kunnen beter de box naar beneden zetten.

Nog even een paar foto's:

Nu ik kan staan, wil ik ook de hele tijd staan. Lekker tegen de bank hangend, kan ik het best wel even volhouden:

Ik kan nog niet zo erg lang staan. Hier val ik bijna om en wil ik dat mama mij komt redden, maar ze moet zo nodig eerst een foto maken: