Ik heb gisteravond in een echte ambulance gezeten! Dat was spannend. Er was vanalles te zien, allemaal spulletjes en lampen, heel interessant. En een meneer in een apart pakkie (een 'ambulancebroeder' noemen ze dat) had ook allemaal plakkertjes met draadjes op mijn lijf geplakt en ze gingen vanalles met me doen, bloeddruk, bloedsuiker , hartritme, alles werd getest. En van de ambulancebroeder kreeg ik een mooie beer!

Papa en mama vonden het ook erg spannend, zij vonden het niet zo leuk. Ze waren wel rustig, maar ondertussen waren ze ook bang dat er iets niet goed met mij zou zijn. Wel sneu voor ze, want alles was natuurlijk goed.

Het ging zo: papa had mij om zeven uur een fles met afgekolfde melk gegeven en toen viel ik in slaap. Ik wist niet dat dat niet de bedoeling was. Papa en mama probeerden me wakker te maken, maar dat lukte niet. Ik was eigenlijk een beetje bewusteloos. mama blies in mijn gezicht en zat met haar koude vingers aan mijn buik, terwijl papa luisterde of ik wel ademde, maar daar merkte ik allemaal niks van. Papa en mama vonden het niet leuk dat ik niet wakker werd. Toen heeft mama na een minuut of vijf gebeld naar de huisartsenpost. De mevrouw aan de telefoon vond het verhaal wel 'zorgwekkend' klinken en heeft de ambulance gebeld. Na een minuut of tien werd ik wel weer een beetje wakker. Ik was nog een beetje suf, maar ik deed wel mijn oogjes open. Wat waren papa en mama blij dat ik dat deed! Mama belde naar de huisartsenpost dat ik weer bijgekomen was, maar de ambulance kwam toch. Ze wilden met zo'n jong baby'tje als ik geen enkel risico nemen. En toen kwamen dus die ambulancebroeders en die gingen mij onderzoeken.

Om mijn bloeddruk te meten kreeg ik een mini manchet om, want zo'n grote past natuurlijk niet om mijn armpje. Ik werd ook in mijn hiel geprikt, zodat ze mijn bloedsuikerspiegel konden meten. Ik hoefde niet te huilen, want ik was nog steeds een beetje suf. Ik kreeg ook een dingetje met een rood lampje om mijn teen. Dat was om het zuurstofgehalte te meten, dat doen ze met infrarood. En die plakkertjes met draadjes werden op een apparaat aangesloten en daamee konden ze mijn hartritme bekijken. Alles was best wel goed, alleen mijn bloeddruk was een beetje hoog. Dat kon ook komen doordat het minimanchetje toch nog te groot was en daardoor was de meting waarschijnlijk niet betrouwbaar. Maar ondanks dat alles goed leek, wilden ze me toch ook nog even nakijken in het ziekenhuis, dus toen mocht ik mee in de ambulance. Mama mocht ook mee en papa ging met de auto.

In het ziekenhuis deed een kinderarts dezelfde tests ook nog een keer en op de bloeddruk na was alles weer goed. Toen mochten we weer naar huis. Ik heb vannacht prima geslapen, papa en mama iets minder...

Komende maandag moeten we terug komen bij de kinderarts, dan wil ze nog een keer naar mijn bloeddruk kijken en dan kunnen papa en mama nog vragen stellen over wat er nou precies gebeurd is.